آن آسان نخواهد بود و ممكن است سبب شود كه باز كارهاى آن روز به روزهاى ديگرى موكول شود و سرانجام آنچنان كارهاى پيچيده و مختلف روى هم انباشته گردد كه مانند بهمنى عظيم بر سر مديران سقوط كند و آنها را بيچاره سازد . در سومين دستور مىفرمايد : « بايد بهترين اوقات و بهترين بخش‌هاى عمرت را براى خلوت با خدا قرار دهى ، هرچند تمام كارهايت براى خداست اگر نيّت خالص داشته باشى و رعيت به سبب آن در سلامت و آرامش زندگى كنند » ؛ ( وَاجْعَلْ لِنَفْسِكَ فِيمَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ اللَّهِ أَفْضَلَ تِلْكَ الْمَوَاقِيتِ ، وَأَجْزَلَ « 1 » تِلْكَ الْأَقْسَامِ ، وَإِنْ كَانَتْ كُلُّهَا لِلَّهِ إِذَا صَلَحَتْ فِيهَا النِّيَّةُ ، وَسَلِمَتْ مِنْهَا الرَّعِيَّةُ ) . اشاره به اينكه درست است كه انسان هر كارى را كه با نيّت خالص كند عبادت محسوب مىشود حتى غذايى كه مىخورد اگر به قصد اين باشد كه براى انجام وظايف الهى نيرو بگيرد عبادت است ؛ خواب و تفريح نيز اگر براى آماده ساختن جسم و روح جهت خدمت به خلق خدا باشد آن هم عبادت بزرگى است ؛ ولى با اين حال بايد بخشى از بهترين اوقات شبانه روز براى راز و نياز خالصانه به درگاه خدا اختصاص يابد كه حاصل زندگى را پربار و پربركت و پايه‌هاى كاخ سعادت انسان را محكم مىسازد . در روايات اسلامى نيز از يك سو اين حقيقت آمده است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به ابوذر فرمود : « يَا أَبَا ذَرٍّ لِيَكُنْ لَكَ فِي كُلِّ شَيْءٍ نِيَّةٌ حَتَّى فِي النَّوْمِ وَالْأَكْلِ ؛ بايد در هر چيز نيت ( و قصد قربت ) داشته باشى حتى در غذا خوردن و خوابيدن ( تا همهء آنها جزء عبادات تو محسوب شود ) » . « 2 » از سوى ديگر در حديثى كه در كتاب شريف كافى آمده است مىخوانيم : « كَانَ

--> ( 1 ) . « أجْزَل » به معناى بهترين و پربارترين از ريشهء « جَزْل » بر وزن « عزل » است ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 84